Η συνέχεια από το κείμενο  "Μια παράξενη μέρα" του Μανόλη: 

Μεσα στο σπίτι επικρατούσε ησυχία.Το τζάκι ήταν αναμμένο και μια ωραία ζεστασιά είχε τριγύρω. To αγοράκι ήταν μόνο του στο σπίτι. Ειχε γυρίσει από το σχολείο του με δυσκολία λόγω του καιρού. Οι γονείς του δεν ήταν πουθενά. Αφού άλλαξε ρούχα και έφαγε, κάθισε μπροστά στο παράθυρο, δίπλα στο αναμμένο τζάκι για να ζεσταθεί και κοιτούσε έξω.Ο καιρός ήταν χάλια, η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει. Ο  αέρας έκανε παράξενους θορύβους που φόβιζαν το αγόρακι. Ειχε αρχίσει να νυχτώνει. Οι γονείς του δεν φαίνονταν πουθενά. Δεν ήξερε τι να κάνει. Η φωτιά στο τζάκι άρχισε να χαμηλώνει. Το αγοράκι ξάπλωσε στον καναπέ και το πήρε ο ύπνος. Ξυπνησε από έναν περίεργο θόρυβο. Ηταν τα κλειδιά στην πόρτα, είχαν γυρίσει οι γονείς του. Το αγοράκι έτρεξε χαρούμενο να τους αγκαλιάσει. Η καταιγίδα είχε τελειώσει. Όλα ήταν και πάλι όπως πριν.

Αυτή η ωραία ιστορία είχε αίσιο τέλος! 

θέλετε να προτείνετε ένα διαφορετικό τέλος; 

Αν ναι, στείλτε μας ένα σχόλιο.